Droevig nieuws vandaag: Mark Linkous, de man achter Sparklehorse, is overleden. Ik denk bij Linkous aan Vivadixiesubmarinetransmissionplot, het prachtige album met de onmogelijke titel dat Sparklehorse in 1996 uitbracht. Ik denk aan dieren, waar Linkous meer van leek te houden dan van mensen. Ik denk aan surrealistische beelden van mensen met kippen- en paardenhoofden. Ik denk aan de reportage die Lotje IJzermans over hem maakte, waarin Linkous zo aandoenlijk vertelde over de aangereden havik die hij mee naar huis nam. Ik denk aan David Lynch en Daniel Johnston. Ik denk aan Spirit Ditch, Heart of Darkness en Homecoming Queen. A horse, a horse, my kingdom for a horse…
Op 6 maart 2010 maakte Mark Linkous een einde aan zijn leven.
Ingewijden noemen het ook wel de Engelse ziekte: incorrect spatiegebruik in de Nederlandse taal van vandaag de dag. Ik wijdde er al eens een stukje aan. Gisteren verscheen in mijn mailbox een uitnodiging om mee te doen aan de verkiezing van de onjuiste spatie van 2009. Welk geval zal, na de hilarische te korte scheidsrechters van vorig jaar, nu met de prijs aan de haal gaan? Bekijk hier de genomineerden en breng je stem uit. Mijn favoriet is de Duidelijke Taalprijs. Kun je net als ik geen genoeg krijgen van het gehannes met spaties, lees dan ook het jaaroverzicht even. Dolle taalpret!
2009 Was een interessant muziekjaar: Animal Collective en Grizzly Bear imponeerden met hun albums, Real Estate kwam met een lekker kabbelend debuut, er was fijne pop (The Pains of Being Pure at Heart) en experimenteel avontuur (Volcano Choir – Unmap), veel moois kwam weer uit Canada (Sunset Rubdown, Swan Lake, The Rural Alberta Advantage), Bradford Cox gooide ook dit jaar hoge ogen (Atlas Sound – Logos), de dames van Talk Normal bliezen no wave nieuw leven in op Sugarland (ik ging ineens weer naar Ut luisteren), Two Suns van Bat for Lashes beviel me verrassend goed en als Groninger kan ik natuurlijk niet onvermeld laten dat op de valreep van het jaar zowaar een nieuwe plaat verscheen van Audiotransparent. lees verder »
Weilanden met koeien, paarden of schapen: in de stad Arnhem kom je ze overal tegen. Niemand kijkt ervan op. Het traditionele onderscheid tussen stad en platteland is hier niet geheel van toepassing.
Vanwege haar mooie snuitje noem ik haar Snuitje: de prachtige lapjespoes die ik regelmatig tegenkom in de Steijnstraat, als ik op weg ben naar het station of naar huis. Of naar een borrel van Arnhem-Direct, dat kan ook.
Ik haal Snuitje altijd even aan. Ze houdt wel van wat aandacht.
Hoewel ik een baan heb trekken advertenties achter de ramen van uitzendbureaus altijd mijn aandacht, vooral omdat zij vaak hilarische voorbeelden van onjuist spatiegebruik bevatten. Vandaag echter viel mijn oog vooral op de wonderlijke kreet “IJsberen gezocht!!”.
Flickr
Last.fm
